Lirika

(Nga libri «Poezi dashurie në kohë të vonë») Ilustrimet: STEFAN TACI

Mësimi i artit të dashurisë

————————

Një ditë atin e Rumit e ndaluan në portat e Bagdadit:

–  Nga vjen ti, ku shkon? – i thanë rojet.

– Unë vij nga Zoti dhe shkoj tek Zoti,

vij nga askund dhe shkoj asgjëkundi!”

Dhe hapat e tij kapërcyen portën e madhe

harqet e luftës dhe të dashurisë.

Ishte ashiku i verës dhe i poezisë,

ati i mësoi Rumit artin e dashurisë

sepse nuk mund ti besosh qiellit dhe fjalës së Shenjtë

nuk mund ti besosh yllit të mëngjesit

eklipsit dhe fshehtësisë

pa u dehur me frutin dhe lëngun e dashurisë,

trupat njerëzorë janë kërleshur që me krijimin e botës…

Dhe kështu, poeti shkoi e humbi

në kopshtin e frutave të të dashurës së tij

dehur nga lëngu e nektari

duke hyrë në portën e dëshirës dhe të ngjizmës,

fluturat krahëarta vallzonin në errësirën e natës,

ngjyer në argjend,

dhe Rumi nisi të vallzonte nën ehon e muzikës «ney»

rrotullohej i vetmuar nën kupolën qiellore

dhe fluturat i vinin rrotull

dehej dhe përgjërohej poeti

me krahët hapur dhe tunikun e bardhë gjer në ag,

ah ti flutura e argjendë…

Nga oazi në oaz

ashikët e stepës dhe pluhurit

pëshpërisin gjithnjë fjalët e Rumit

ne vijmë nga askund dhe shkojmë asgjëkundi,

pasi dashurinë e kemi në sy.

Rumi ka kohë që flë

dhe unë dua të fle tani krah tij

në të zezën mistike dhe magjike të kësaj nate

ku Vijon, Rembo e Apoliner flenë gjithashtu

nën dheun e ngrohtë e të murmë…

Shëëët… ajo po flë!

Treni shkon

ndërsa ajo ballë meje flë,

një këmbë pak e ngritur

si skenë e një modeli

pështetur lehtë pas sediljes së saj,

treni shkon, xhamat piklojnë,

retë rendin me vrap

duke braktisur tutje

një pemë të harruar,  xhveshur, fillikat

dhe qullur në shi,

ndërsa ajo, symbyllur,

shket tutje bashkë me endrrën e saj.

Ku shkon kjo vajzë, ku?

Në çkrahë, në ç’brigje?…

Lë librin mënjanë dhe shikoj sërrish,

këmba gjithnjë ngritur

dhe buzët e pulpta, të kuq,

gishtërinj të gjatë me manykyr nderur në ajër,

veç gjoksi i saj dihat

me frymëmarrjen e botës

dhe gjithë grave të dashuruara,

puthur, në ekstazë, si në gjumin e vonë,

poshtë një shekulli gri,

ajo lëviz kruspull

gati për ta mbajtur në krahë

për t’ia çuar orakullit të Delfit,

pallto e zezë,

flokë të zeza,

buzë të kuqe kramoizi,

dhe meqë s’kam kalem,

meqë s’jam piktor

filloj ta skicoj me sytë e mi

vizatoj vetullat, qerpikët,

zbres poshtë mbi faqet rozë,

prehem pak në mjekrën ovale të saj

dhe vazhdoj të vizatoj hiret

si të isha Man Ray

në dritën e atelierit të tij,

të vizatoj linjat e një të panjohure

në moshën e  saj të artë,

si një Fornarina e Rafaelos,

një e Silmonetta e Boticelli-it

apo si një Hendricke e Rembrandt,

me fytyrën e dashurisë së parë,

atje në sedilje

ku gjithë gratë e botës flinin atë çast,

në sytë e saj,

me këmbën pak të ngritur

një model arti pashë, një frut dashurie

që s’duhet kafshuar…

Shëëët, ajo po flë,

por papritur ajo u zgjua,

kthyer nga unë.

Buzët u hapen si petale trëndafili,

ajo më pa,

unë e pashë,

ajo qeshi miqësisht

por atëherë i ndrojtur mbylla sytë,

të flija në një tjetër botë,

te një tjetër grua…

Në tren, Paris-Dauville, 11 janar 2016

Shenjat e pikësimit…

S’ka nevojë të vini

u thashë shenjave të pikësimit

mos ejani këtë natë

nuk dua as pikë e as presje

është një letër dashurie

një letër shpirti fryme nate

që pret agun e nesërm

vargjet shkojnë si kalorës që s’ndalen

mbi këtë letër të shenjtë përkushtimi

fjalë liturgjike

që nuk ka as pikëpyetje e as pikëçuditëse

pasi është veçse një vërshim gjaku

që rrjedh brenda dy qeniesh njerëzore

ti unë ne

gishtërinj që zgjaten

këmbë që pleksen

sy që njomen nga dëshira

një dashuri pa shenja pikësimi

si në një rrugë pa tabela dhe gurë kilometrikë

pasi s’ka nevojë të ndalesh kthehesh të marrësh frymë

gjithçka është kantikë e filluar në mijra vjet

bota jonë shenja pikësimi…

Vetëm sonte mos fli!

—————–

Mos fli e dashur, vetëm sonte mos fli,

nesër shkoj dhe dua ta jetojmë çdo çast

si ditët e netët që përjetuam bashkë,

në rrugëtim, në ditë shiu dhe stuhie,

me dëshirën e madhe mbi sy,

me gjinjtë e tu të lagur,

vështromë, puthmë dhe dehu me mua,

pastaj klith që gjumin ta largosh nga qerpikët e tu

dhe natën ta zgjatësh,

yjet në qiell t’i mbash sa më gjatë,

zgjati duart dhe foli me zërin tënd të ëmbël,

që dritë shpirti tu japësh ende

që asnjë nga ato të mos shuhet,

po munde tregohu një përrallë,

atë të bijës së hënës,

apo vajzës që iu premtua diellit,

Arusha e Madhe dhe Kashta e Kumtrit do të dëgjojnë

se dhe vetë ato janë pjella të dashurisë hyjnore,

pra ndali të gjitha orët, dhe ato të galaksisë,

puthmë dhe dehmë me buzët e tua,

që dehja tënde të më zërë e të kërcej një «sirtaqi»

të më dehë si një verë e rëndë, musht Dionisi,

që nesër të mos e kuptoj se po iki nga pragu yt

dhe hapin mos ta ndjej plumb të rëndë

në marshin e largimit tim, në jerm,

dehmë me frymën dhe lëngun e gojës tënde,

sepse ajo gojë më ka bërë të lumtur

t’i harroj të gjitha plagët e kësaj jete,

ajo gojë më ka treguar mitin më të vjetër të botës,

atë të dashurisë,

puthmi sytë përsëri, vetëm sonte mos fli,

dhe natën mbaje mbi gjinjtë e tu të bukur,

larë në dritë hëne,

gjinj që dihasin me këngët tona të hershme që s’i kemi harruar,

asgjë s’mund të harrohet nga streha e diellit tonë,

puthmë përsëri, gjakose buzën time

sepse nesër do shkoj që në ag,

e di që bota do më rrëmbejë dhe do më hedhë në rrugën e madhe,

stuhitë do më çojnë tepër larg

dhe nuk di se ç’hyjni do të më sjellë sërrish tek ti,

ndoshta vetë të çmendurat Eumenide,

pra puthmë e dashur sërrish,

puthma gjoksin që mban zinë e ndarjes,

sytë e njomësht puthmi dhe prehu aty,

vetëm sonte mos fli!…

Si dikur Jean Cocteau

—————–

Për të shkruar një poezi dashurie

Jean Cocteau imagjinoi prerjen e gishtit

dhe ndodhi që në rrjedhën e gjakut,

një rrëkezë të shndërrohej në përrua

një lumë të derdhej në detin e një shpirti

që përplasej në thepisje brigjesh

plot shkumë…

Dhe unë,

në ditët e para të rinisë

për të shkruar një poezi dashurie

nuk di pse një zë më foli:

«Preje dorën dhe shkruaj tani me gjakun tënd!»

Dhe unë i shkrova të dashurës time: “Për ty gjaku im!”

Pastaj ndoqa rrjedhën e gjakut

si dikur në ëndrrën e poetit Cocteau

aromë gjaku, hiri e zjarri,

udhëtoja kështu në atë lumë

për të shkuar në pragun e saj

për tu dehur dhe zbritur poshtë

në gjenezën e botës…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *